یونسکو در سال 1950، پانزده اکتبر(23 مهر) را به عنوان روز جهانی عصای سفید نامگذاری کرد.
سازمان آموزشی، علمی، فرهنگی ملل متحد یونسکو و شورای جهانی نابینایان، در جلسه‌ای مشترک قانون «عصای سفید» را درسال 1950 بررسی کرده و به تصویب رساندند.
بر این اساس قانون عصای سفید، تصویری جدید از نابینایان را در جامعه ترسیم کرد. در میان وسایل کمک حرکتی نابینایان، می‌توان عصای سفید را به عنوان پرچم استقلال آنها قلمداد کرد.
 عصای هور یا عصای بلند بعد از جنگ جهانی دوم، به عنوان یک وسیله کمک حرکتی برای نابینایان ابداع شد.
این عصا، ابتکار یک عکاس شهر بریستول کشور انگلستان بود. جیمز بیگز که در اثر سانحه بینایی خود را از دست داد، برای در امان بودن از خطر وسایل نقلیه با یک ابتکار تاریخی، عصایی به رنگ سفید به دست گرفت تا برای همگان به راحتی قابل دید باشد.
این عصا همچنین به دلیل بلندی به فرد امکان می‌دهد تا مانع ها و تغییرهای بر سر راه خود را تشخیص بدهد. بعد از آن، عصای سفید، نشانه‌ای بین‌المللی برای شناخت نابینایان شد.
16 سال پس از اینکه جیمز بیگز عصای سفید به دست گرفت، دکترناول پری ریاضیدان و دکتر جاکوپس تن بروک حقوقدان آمریکایی در بیانیه‌ای با حمایت از حقوق اجتماعی نابینایان، اعلام کردند که باید فرصت‌های برابر برای افراد بینا و نابینا در نظر گرفته شود.
این بحث و گفت‌وگوها با شروع جنگ جهانی دوم متوقف شد و در سرانجام در سال 1950 قانون عصای سفید تدوین و روز جهانی ایمنی نابینایان مشخص شد.
بسیاری از کشورهای جهان مفاد این بیانیه را پذیرفته‌اند و تمام و یا بخشی از آن را به عنوان قانون اجرا می‌کنند.
برخی از حقوق نابینایان:
• حق استفاده آزادانه از خیابان‌ها، پیاده‌روها
• حق استفاده از وسایل حمل و نقل عمومی مانند هواپیما، قطار، اتوبوس، کشتی
• حق فعالیت و کار در بخش‌های دولتی و مدرسه‌ها با شرایط مساوی مانند دیگر افراد جامعه
• تشویق نابینایان از سوی دولت‌ها برای شرکت در امور اجتماعی و اقتصاد
نگرش جامعه نسبت به نابینایان و هم‌چنین برداشت آن‌ها نسبت به خود که طبعاً متأثر از برخورد جامعه و فرهنگ حاکم است، نقش بسیار مهمی در چگونگی تشکیل انگیزه‌ها، توسعه و رشد استعدادهای نابینایان دارد. بنابراین؛ جامعه، مدرسه و خانواده مسئولیت خطیری را در زمینه ایجاد و تقویت انگیزه‌های بالنده در نابینایان به عهده دارند.
وجود الگوهای رفتاری سازنده در مقابل نابینایان، نقش به‌سزایی در آگاهی آنان و جهت‌دار شدن و تحقق یافتن انگیزه‌های ایشان دارد. نابینایی هرگز مانع رشد و ترقی نمی‌شود، چنان‌چه فرد نابینا خود را باور داشته باشد و بداند که می‌تواند با وجود نابینایی به موفقیت‌های فراوانی نائل گردد.
تاریخ، انسان‌های بزرگی را سراغ دارد که با وجود محروم بودن از نعمت بینایی، به مدارج عالی علمی و اخلاقی رسیده‌اند؛ ابوالعلا معری، طه حسین، آیت‌الله حاج سیدعبدالهادی شیرازی (از مراجع تقلید در نجف) و دکتر محمد خزائلی از جمله این انسان‌های بزرگ به‌شمار می‌آیند.